Υπάρχουν πολλοί δρόμοι για να αντιμετωπίσεις έναν εχθρό, σίγουρα μια ομάδα με τέτοια ποικιλλομορφία θα το γνωρίζει καλύτερα. Η λίστα σαφώς περιορίζεται όταν έχεις να κάνεις με μια τόσο θανάσιμη και σκοτεινή ύπαρξη. Τα συμβατικά όπλα όμως, ο τρόπος που έχετε συνηθίσει να φέρετε, ακόμα και όσα είναι προέκταση των υπερφυσικών σας δυνάμεων, δεν θα καταφέρουν ούτε ένα πλήγμα πιθανότατα σε αυτό το πλάσμα.
Ο Muhandis κάποτε έκανε το λάθος να πιστεύει στις δυνάμεις του αυτές. Δεν τον αδικώ, μα ήταν τόσο μάταιο. Έκοψε δεκάδες υπηρέτες στο διάβα του, μα ο Δαίμονας είναι κάτι πέρα από οτιδήποτε φαντάζεστε - από οτιδήποτε φανταζόμαστε τότε. Πάντα κυνηγούσαμε Baali, βαμπίρ που έφεραν τα δώρα τέτοιων πλασμάτων, υπηρέτες τους για όλη τους τη μιαρή ύπαρξη. Όσο δύσκολο και να ήταν, πάντα η σωστή μέθοδος, η οργάνωση και η σταθερότητα προλάβαιναν το χάος.
[...]
Κάποτε πολεμήσαμε τόσο, χάσαμε τόσους συμμάχους, που αρχίσαμε να αμφισβητούμε το δρόμο μας. Πότε οι απώλειες αρχίζουν να γίνονται πολλές, πότε το κόστος ξεπερνά το καθήκον; Θα σας πω... Εκείνη η στιγμή, εκείνη ακριβώς η στιγμή είναι όταν ο Δαίμονας χτύπησε. Τότε, όταν τα πάντα, οι ζωές μας, οι ζωές των συμμάχων μας, τα πιστεύω μας, κρέμονταν από μια κλωστή, τότε ο Δαίμονας ήταν εκεί. Και τότε αρχίζουν όλα να πάνε στραβά - όλα! Τότε μαθαίνεις τι είναι η κόλαση, όχι ένα εντυπωσιακό θέαμα, ανίερες φωτιές, ζωντανοί νεκροί, αρχαίες κατάρες. Δεν είναι αυτό. Εκείνη η στιγμή - αυτή είναι η Κόλαση. Να το περιγράψω πραγματικά είναι αδύνατον, να το κατανοήσετε αδιανόητο.
[...]
Θυμάστε πώς ήταν ο κόσμος παλιά, όταν ζούσατε; Γυρίστε αν μπορείτε νοερά σε αυτή τη στιγμή που περάσαμε όλοι, κάποια στιγμή της νέας μας ζωής, όταν τα πάντα είχαν αλλάξει και μόλις αρχίζαμε να το δεχόμαστε. Για μένα ήταν ένα θαύμα, μια αποκάλυψη. Κι όταν αυτό που έβλεπα το αναγνώρισα για αυτό που ήταν, όταν τα μάτια μου τα ίδια άνοιξαν για πρώτη φορά, δεν μπορούσα να το αρνηθώ - τα πάντα είχαν αλλάξει. Αυτή ήταν η πρώτη φορά. Η δεύτερη ήταν όταν βρέθηκα στην παρουσία του Δαίμονα. Τότε είδα ξανά τον κόσμο. Για τρίτη φορά. Τα μάτια μας μάς δείχνουν τον κόσμο, η κατάρα μας - όταν έρχεται, για όσους έρχεται - μας τον ξαναδείχνει, μα η ψυχή μας... Η ψυχή μας πάντα, πριν γεννηθούμε, πριν πεθάνουμε μα και μετά θάνατον, η ψυχή μας πάντα μας έδειχνε τον πραγματικό κόσμο - αυτό που λέω Πρώτο Κόσμο. Και τι είναι ο πρώτος κόσμος; Είναι ο φόβος για το σκοτάδι, δεν μπορώ να βρω άλλες λέξεις, όσο κι αν προσπάθησα. Είναι εκείνη η στιγμή που σαν μικρό παιδί, μεγάλος, νεκρός, δεν έχει σημασία, φοβήθηκες το σκοτάδι - πραγματικά φοβήθηκες το σκοτάδι. Αυτός είναι ο Πρώτος Κόσμος.
