Τα μάτια του Σετίτη άνοιξαν απότομα. Με μεγάλη προσπάθεια γύρισε το κεφάλι του σε αναζήτηση μιας άφαντης απειλής. Τα όνειρά του, όποια και αν ήταν, γλιστρούσαν στη λήθη και τη θέση τους έπερνε η ανησυχία. Το σπασμένο ψηφιακό ρολόι στο κομοδίνο έδειχνε μόλις 2 ώρες μετά το μεσημέρι. Κανένας ήχος, καμία εικόνα δεν απάντησε στον απορημένο Σετίτη, μα οι μνήμες της επίθεσης στον Vladimir ήταν νωπές ακόμα και ο Σετίτης έβαλε τα δυνατά του να μείνει ξύπνιος αρκετά ώστε να σιγουρευτεί πως όλα ήταν εντάξει. Δύο λεπτά πέρασαν στην απόλυτη ησυχία. Ο Ερμής όμως δεν μπορούσε να ηρεμήσει. Τότε ήταν που οι κραυγές του Σανκάρ μαχαίρωσαν τη σιωπή ξανά, τινάζοντας τον Σετίτη σαν ηλεκτροσόκ.
Διστακτικά πέταξε ένα κομμάτι ύφασμα στο μικρό πορτατίφ και το άναψε, αποστρέφοντας αηδιασμένος το βλέμμα του απ' αυτό. Γύρισε αργά, πιστεύοντας πως θα αντικρίσει μια βίαιη σκηνή, σφίγγοντας στα χέρια του το μπαστούνι του. Για δευτερόλεπτα το μυαλό του φαινόταν να του παίζει παιχνίδια, εναλλάσσοντας στιγμιαία την εικόνα ενός ήσυχα κοιμώμενου Σανκάρ, με μία τελείως διαφορετική: το Σανκάρ, αλυσοδεμένο στο κρεβάτι του να ουρλιάζει σε εκστασιασμένος σε ερωτική περίπτυξη με μια άυλη μορφή, σαν δαιμονικό φάντασμα. Η οπτασία δεν διήρκεσε παρά μερικές στιγμές, μα η ανησυχία του Ερμή εντάθηκε. Πλησίασε με επιφυλακτικά βήματα ώσπου βρέθηκε πάνω από το ακίνητο σώμα του Σανκάρ, ψάχνοντας με σπασμωδικές κινήσεις στο κενό τον αόρατο εχθρό, χωρίς επιτυχία.
Σκεφτικός, πήρε το μπαστούνι του με το φυλαχτό του Σετ σκαλισμένο στην κεφαλή, και το τοποθέτησε ανάμεσα στα σταυρωμένο στο στέρνο χέρια του Σανκάρ. Ήξερε πως ο λήθαργος θα τον ζητούσε πίσω σύντομα και αποφάσισε να γυρίσει στο κρεβάτι του. Στα μέσα της διαδρομής, συνειδητοποίησε κάτι που τον έκανε να παγώσει και να τρέξει πίσω. Έπιασε ξανά έντρομος τα χέρια του Σανκάρ και συνειδητοποίησε πως δεν είχε κάνει λάθος: τα χέρια του φίλου του έκαιγαν, σαν σε πυρετό. Τότε πρόσεξε κάτι ακόμα πιο τρομακτικό και παραμερίζοντας τα χέρια του Σανκάρ, κοίταξε το έγκαυμα σε σχήμα ενός τερατώδους χεριού στο στέρνο του.