- Είστε μια... ιδιαίτερη συντροφιά.
"Ιδιαίτερη;" σκέφτηκε ειρωνικά από μέσα του ο Weiss.
- Ναι, το ακούμε συχνά, απάντησε έχοντας ακόμα το βλέμμα του στο παράθυρο. Αρχίζω να πιστεύω πως όλοι μας βλέπουν σαν έναν θίασο σε περιοδεία. Μερικές φορές νομίζω κι εγώ ο ίδιος πως έτσι είναι. Φαντάζομαι πως "ιδιαίτερη" είναι ένας χαρακτηρισμός που μας υποτιμά, κατέληξε μηδιώντας.
- Έχω δει πολλά, κε Schiduff. Παραπάνω απ' όσα θα έπρεπε. Έζησα παραπάνω απ' όσο θα έπρεπε - και δεν εννοώ το προφανές.
- Και...; έκανε αδιάφορα ο Weiss.
Ο Nosferatu ανασήκωσε τους ώμους του, ακολουθώντας το βλέμμα του Βαυαρού, για να σιγουρευτεί πως δεν έβλεπε πραγματικά κάτι.
- Δεν ξέρω, είπε. Σκεφτόμουν για μια στιγμή...
- Να με ψυχαναλύσεις; γύρισε απότομα ο Weiss. Μπορείς να μπεις πιο βίαια στο μυαλό μου, φαντάζομαι, και τουλάχιστον έτσι θα γλιτώσω τις βαθυστόχαστες κουβέντες.
Ο Nosferatu γέλασε.
- Λυπάμαι μα δεν είναι παντοδύναμος, κε Schiduff. Πολύ φοβάμαι πως θα πρέπει να σας μάθω με τον επίπονο, παλιό, καλό τρόπο.
Ο Weiss ένιωσε λίγο άσχημα για τον τρόπο που μίλησε και χαμήλωσε το βλέμμα. Άρχισε να βάζει τις σκέψεις του σε μια σειρά, για να εξηγήσει το πώς οι μνήμες από τις οποίες τον τράβηξε απότομα του είχαν δημιουργήσει μια άσχημη διάθεση. Ο Μιχάλης τον διέκοψε επίτηδες.
- Ψυχανάλυση, ε; Για μας είναι σαν να παίζεις "20 ερωτήσεις" με μια κονσέρβα, δεν νομίζεις;
Ο Weiss τον κοίταξε για λίγο πριν αρχίζει να γελάει νευρικά. Ο Nosferatu είχε δίκιο, κι αυτό ήταν η μεγαλύτερη ειρωνία απ' όλες.
- Θα ήθελα τόσο να μην ίσχυε αυτό..., είπε τελικά σοβαρεύοντας.
- Ναι, το καταλαβαίνω αυτό το συναίσθημα.